Fragment opracowania Jutty Burggraf pt.:"Antropologiczne podstawy człowieka"

1. Znaczenie ciała

W pewnym sensie człowiek jest  naprawdę swoim ciałem. Nie ogranicza się do posiadania go lub zamieszkania. Jest na świecie nie tylko „poprzez swoje ciało” (Merleau-Ponty), lecz „w swoim ciele”, „będąc swoim ciałem” (Congar). Z racji swojej wewnętrznej konstytucji jest swoim ciałem, a jednocześnie w sposób tajemniczy je przekracza.

Nasz wizerunek to sposób, w jaki nas postrzega otoczenie, czyli „jak cię widzą, tak cię piszą" . Równie ważne jak „być" jest „sprawiać wrażenie". Osoba autentyczna, z klasą i własnym stylem, to taka, której wizerunek jest zgodny z jej osobowością. Prawdziwa osobowość, z kolei, kształtuje się wtedy, kiedy żyjemy  zgodnie z jasnymi, klarownymi zasadami.

Możemy żyć zgodnie z bardzo szczytnymi wartościami, ale jeśli nasz ubiór, czy sposób mówienia będą wyrażać coś zupełnie przeciwnego, nie dziwmy się, że otoczenie uzna, że nasza prawdziwa osobowość zgodna jest z naszym wyglądem. Sposób, w jaki się ubieramy, albo rozbieramy (dekolty, mini spódniczki, kolczyki w pępku, pokazywanie brzucha itp.) wyrobi w otoczeniu taką a nie inną opinię na temat naszej osobowości. Należy o tym pamiętać, mając na względzie zwłaszcza powagę miejsca pracy i szacunek wobec innych.

Osoba niedojrzała emocjonalnie zwykle twierdzi, że nie zależy jej na tym, co myślą o niej inni. Taka deklaracja jest nie tylko niebezpieczna, najczęściej również nieszczera. Z drugiej strony, to właśnie w momentach najmniej oficjalnych wychodzi na jaw prawdziwe oblicze danej osoby, wtedy dopiero wiadomo, „kto jest kto".

Codziennie rano, otwierając oczy i rozpoczynając nowy dzień, zwykle każda kobieta, obojętnie w jakim wieku, stawia sobie od nowa to samo pytanie: „Co mam na siebie włożyć?”